ترجمه و اقتباس : دکتر مريم فياض
ماخذ : New World Water

در بسياری از کشورها، دريا مهم ترين منبع تامين آب آشاميدنی به شمار می رود و از گياهان غول آسای موجود در درياها که عمل نمک زدايی را انجام می دهند به منظور تصفيه آب دريا استفاده می شود. ترکيبات پليمری از نوع پلی کربو کسيلات که در اين گياهان يافت می شوند بيش از 16 سال است که در روش های تبخير و تصفيه غشايی بکار گرفته شده اند. اين نوع ترکيبات شيميايی از تشکيل پوسته توسط نمکهای موجود در آب دريا در داخل لوله های مبدله کننده حرارتی و غشاهای صافی جلوگيری می کنند و به اين ترکيبات اصطلاحا مهار کننده پوستی اطلاق می شود. آب تبخير شده، محلول غليظی از نمک را از خود برجای می گذارد که چنانچه در خصوص اين نمکها کاری صورت نگيرد، آنها می توانند خيلی سريع باعث ايجاد پوسته و جرم در لوله ها و مبادله کننده های حرارتی شوند که اين منجر به بروز مشکلاتی در عملکرد آنها می گردد.
مهار کننده های پوسته ايی بايد واجد چندين ويژگی باشند. پايداری حرارتی کافی داشته و از تشکيل پوسته توسط نمکهای موجود در آب سنگين جلوگيری کنند. آنها بايد بتوانند کريستالها و ديگر مواد جامد معلق در آب را بخش و پراکنده نمايند و همچنين نبايد خطری برای سلامتی انسان داشته باشند. بعلاوه اين مهار کننده های پوسته ايی بايد فاقد اثرات مضر بر روی محيط زيست باشند. چرا که آنها همراه با آب حاوی نمک غليظ شده دوباره به دريا باز می گردند.
آب دريا، دارای نمکهای حل شده ای به مقدار 36000 تا 46000 PPM می باشد که آنيونهای عمده آن عبارتند از کلر، سولفات و بی کربنات. کاتيونهای اصلی آن نيز شامل کلسيم، منيزيم و سديم می باشد. پوسته ها عمدتا از کربنات کلسيم، هيدروکسيد منيزيم و سولفات کلسيم تشکيل شده اند. چندين تئوری در خصوص چگونگی تشکيل اين ترکيبات مطرح شده اند. يکی از آنها اين است که کربنات کلسيم و هيدروکسيد منيزيم از يونهای بی کربنات که در اثر تجزيه حرارتی در دمای بالا آزاد می شوند، تشکيل می گردند. پليمرهای مهار کننده پوسته ايی، بر روی سطوح هسته های کريستالها جذب می شوند و با کاستن از فرآيند رشد آنها، از بزرگ شدن و رشد کريستالها جلوگيری می کنند.
اين پليمرها همچنين باعث پخش و پراکنده شدن کريستالهای ميکروسکپی معلق در آب می شوند، به گونه ايی که آنها را بصورت کاملا مجزا و جدا از يکديگر در آب، در می آورند. اينکه پليمرها به چه ميزانی قادرند هريک از دو اثر مذکور را ايجاد کنند بسته به نوع پليمرها فرق می کند. پليمرهايی که جرم مولکولی کمی دارند در غلظتهای کم، از رشد کريستالها جلوگيری می کنند، در حاليکه پليمرهايی با جرم مولکولی زياد باعث پراکنده شدن مواد جامد معلق می شوند. پليمرهايی که کارايی بالايی دارند هر دو عمل را تواما انجام می دهند. چنانچه از مواد شلات کننده (Chelating Agents) به منظور جلوگيری از تشکيل پوسته استفاده شود، بايد آنها را به نسبت مول به مول به آب افزود، در حالی که غلظتی که در آن پليمرها از تشکيل پوسته ممانعت بعمل می آورند خيلی کمتر از معادل مولی آنها می باشد.