آب يکی از گرانبها ترين منابع طبيعی است که برای ادامه حيات و نيز برای عملکرد و نگهداری دستگاههای صنعتی عنصری جدايی ناپذير به شمار می رود. در کنار نقش عمده آب در حيات بشر و ديگر کاربردهای اساسی آن، از اين ماده در سيستمهای هيدروليکی برای مواردی چون زيبا سازی محيط، تفريح و تمدد اعصاب نيز استفاده می شود.
شايد همه، فواره های زيبای آب را در ساختمانهای عمومی، پارکهای تفريحی و يا منازل شخصی ديده باشند. يک فواره می تواند عاملی برای زيبايی محيط، خنک کردن تبخيری هوا، ايجاد جلوهای ويژه، پوشش صدای ترافيک و يا کمکی برای راحتی اعصاب باشد.
تاريخ ثبت کرده است که فرمانروايان مصر باستان و بين النهرين از فواره های آبی در کاخهای خود برای دکوراسيون و تبريد تبخيری هوا استفاده می کرده اند. در روم و يونان باستان نيز از فواره های بسيار پيشرفته به منظور زيبايی محيطها استفاده می شده است. موج علاقه به فواره های سنگ تراشی شده از زمان رنسانس آغاز شد. امروزه فواره های سنگی که توسط اساتيد ماهری تراشيده شده اند را می توان در اقصی نقاط دنيا مشاهده کرد.
فواره های با جلو ه های ويژه، با ترکيب عناصر پيچيده مکانيک طراحی و ساخته می شوند. برای مثال در اواسط سده شانزدهم ميلادی يک ارگ آبی در ويلايی به نام d'Este در نزديکی روم ساخته شد که با قدم نهادن روی سنگفرش نزديک فواره، لوله های آب فعال می شدند و ارگ شروع به نواختن می کرد.
اين ويلا اقامتگاه کاردينالها و مکانی بود که از مهمانان برجسته آن زمان پذيرايی می شد.
اين اولين باری نبود که طراحان آب نماها از ابزارهای مکانيکی برای جلو ه های ويژه استفاده می کردند. بنا به نوشته های مختلف "هرو" پادشاه اسکندريه دارای چندين طرح فواره بود که در آنها از شناورها، قرقره ها و اهرمها برای حرکت دادن مجسمه ها، و از هوای فشرده برای ايجاد صدای صوت مانند استفاده می شد. وی رساله ای در همين باب در اواسط قرن اول ميلادی تحت عنوان "نيوماتيک" به رشته تحرير در آورد و در آن نحوه عملکرد سيفونها، شيرها، پمپها و يک موتور بخار ابتدايی را تشريح کرد.
"الجزری" در بين النهرين در اواخر قرن دوازدهم چندين فواره هوشمند که دارای اجسام متحرک بودند را بر پايه کارهای "بنوموسی" طراحی کرد. بنوموسی سه برادر بودند که در قرن نهم به عنوان مهندس و دانشمند تحت حمايت خلفای بغداد به تحقيق و مطالعه فعاليت داشتند. الجزری در کتابی تحت عنوان "دانش آلات هوشمند مکانيکی" فرآيند ساخت ابزارهايی چون ساعت و برخی آلات مکانيکی را شرح داده است.
در فرهنگ اسلامی استخرهای فواره دار واقع در حياط يا باغ که کانالهايی از آنها منشعب شده باشد، يادآور نهرهای جاری در بهشت است. فواره های کاخ "الحمراء" در اسپانيا و باغهای رسمی در ايران نمونه هايی از اين مورد می باشند.
فواره ها در اشکال مختلف و با پيچيدگيهای متفاوتی طراحی می شوند. از لوله ساده ای که جريان آب را با شدت به بيرون می فرستد تا نازلهای چند طبقه ای که جريان کنترل شده ای را توليد می کنند در اين طيف قرار می گيرند. در بعضی از فواره ها هوا با جريان شديد آب ترکيب می شود تا کف سفيد رنگی را تشکيل دهد.
فواره های تزئينی از نازلهای ویژه ای ساخته می شوند که در سر هر يک از اين نازلها پره های هادی نصب شده اند و می توانند اشکال مختلفی را همانند قارچها و يا گل لاله شبيه سازی کنند.
بهره گيری بيشتر از وسايل قابل کنترل توسط کامپيوتر، طراحان را به ابداع و خلق جلوه های ويژه جديدی هدايت کرده است. برای مثال در سال 1978 "کوئيشی کاوامورا " و "يوشيکو کاوامورا" فواره قابل حملی را ساختند که شامل چندين رديف نازل به صورت مايل بود و در هر رديف چندين نازل نصب می شد. حوضچه ای در پايين اين سيستم واقع شده بود که آب را برای گردش جمع آوری می کرد. در اين فواره جريان هر نازل به صورت مستقل کنترل می شد. از اين رو با برنامه ريزی و فعال کردن شيرهای کنترل، جريان خروجی می توانست يک سری علائم، حروف و يا ساعت را شبيه سازی کند.
در سال 1976 "ديوآير" و "مارک فولر" دانشجويان سال آخر دانشکده مهندسی عمران در دانشگاه يوتا، نازلی را طراحی کردندکه جريان لايه ای و چسبنده ای از آب را پديد می آورد. اين فواره جريان آب را به صورت يک ميله شيشه ای در حال پرواز در هوا شبيه سازی می کرد.
فولر پس از شش سال همکاری با واحد تصويرسازی والت ديسنی، شرکتی به نام Wet Design را بنيان گذاری کرد که زمينه فعاليت آن ابداع و ايجاد جلو های آبی است. اين شرکت تاکنون مسئوليت طراحی فواره های بسياری را در ايالات متحده و شهرهای مختلف دنيا برعهده داشته است.